Mısralarımda;

Dokunabilirmisiniz,

Gözyaşlarıma ellerinizle?

Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,

Kelimelerin kifayetsiz olduğunu

Bu derde düşmeden önce.

Bir yer var,biliyorum;

Herşeyi söylemek mümkün;

Epece yaklaşmışım,duyuyorum;

Anlatamıyorum.

                                                 Orhan Veli KANIK

Kavga dağlar da,

Sevgi dağlar da,

Kardeşlik dağlar da,

Yaşam da ölüm de dağlar da,

Kurtuluşa adını veren emekçiler dağlar da,

Güzelliklerden yana olan insanlar dağlarda

Sonra hepimiz ordaydık

Eşitlik zincirini sağlamlaştırmak için……

 Beklemekteyim boş odada

Kimsesiz bir çocuk gibi

Etrafımda ki insanlara bakıyorum

pencereden ;

Özlemi yaşıyorum, anlamadan

 Çocukların gözlerinde görüyorum

yaşama sevincini,

Kaybedilen mutlulukları arıyorum

O mavi gözlü çucukta,

Yaşamak, direnmek acılar karşısın da

Birgün daha geçiyor……….

                                                                   benim şiirim…..

                                trende üçüncü mevki

                                şosede yayan mevki

Büyük insanlık      sekizine işe gider

                                yirmisinde evlenir

                                kırkında ölür

                                                 büyük insanlık

Ekmek büyük insanlıktan başka herkese yeter

                                      prinç de öyle

                                      şeker de öyle

                                      kumaş da öyle

                                      kitap ta öyle 

                                                büyük insanlıktan başka herkese

Büyük insanlığın toprağında           

                                     gölge yok

                                     sokağın da fener

                                     penceresinde cam

                                  ama umudu vardır büyük insanlığın                                                                   umutsuz yaşanmıyor!!!!

Taşırlar bugüne ; İbrahimden Mehmet’ e

Mehmet’ lerden bizlere ….  Devrimlere…..

Canımız çıkar yükseklere , yüksekler kar,

Üşür kanımız dağlarda ….

Sığınacak tek bir mağara , Promethues ‘un ateşiyle varırlar oracığa,

Orası, daracıktır ama, yakın oturur yoldaş yoldaşa…

Kanı düşünce toprağa ,

Kızıllaşır dağlar ………

Yas tutmak neyimize

Ölüm yeniktir etimizde,

Sen de ağlama yoldaşım,

Başkası yoldadır hala…

Sürecek bu kavga halk savaşıyla

          YAŞASIN HALK SAVAŞI !!!!!!!!!!

                                                                                        PARTİZAN

Akşam alacasında, gözlerinde ferah bir gülümseyişle döner ya baba
elinde yemiş dolu bir sepet;
ve serinlesin diye su, pencere önüne konmuş toprak testi gibi
ter damlalarıyla alnında…
barış budur işte.

Evrenin yüzündeki yara izleri kapandığı zaman
ağaçlar dikildiğinde top mermilerinin açtığı çukurlara,
yangının eritip tükettiği yüreklerde
ilk tomurcukları belirdiği zaman umudun,
ölüler rahatça uyuyabildiklerinde, kaygı duymaksızın artık,
boşa akmadığını bilerek, kanlarının,
barış budur işte.

Barış sıcak yemeklerden tüten kokudur akşamda
yüreği korkuyla ürpertmediğinde sokaktaki ani fren sesi
ve çalınan kapı, arkadaşlar demek olduğunda sadece.
Barış, açılan bir pencereden, ne zaman olursa olsun
gökyüzünün dolmasıdır içeriye;
gökyüzünün, renklerinden uzaklaşmış çanlarıyla
bayram günlerini çalan gözlerimizde.
Barış budur işte.

Bir tas sıcak süttür barış ve uyanan bir çocuğun
gözlerinin önüne tutulan kitaptır.
Başaklar uzanıp, ışık! Işık! – diye fısıldarlarken birbirlerine!
Işık taşarken ufkun yalağından.
Barış budur işte.
Kitaplık yapıldığı zaman hapishaneler
Geceleyin kapı kapı dolaştığı zaman bir türkü
ve dolunay, taptaze yüzünü gösterdiği zaman bir bulutun arkasından
cumartesi akşamı berberden pırıl pırıl çıkan bir işçi;
barış budur işte.

Geçen her gün yitirilmiş bir gün değil de
bir kök olduğu zaman
gecede sevincin yapraklarını canlandırmaya.
Geçen her gün kazanılmış bir gün olduğu zaman
dürüst bir insanın deliksiz uykusunun ardı sıra.
Ve sonunda, hissettiğimiz zaman yeniden
zamanın tüm köşe bucağında acıları kovmak için
ışıktan çizmelerini çektiğini güneşin.
Barış budur işte.

Barış, ışın demetleridir yaz tarlalarında,
iyilik alfabesidir o, dizlerinde şafağın.
Herkesin kardeşim demesidir birbirine, yarın yeni bir dünya
kuracağız demesidir;
ve kurmamızdır bu dünyayı türkülerle.
Barış budur işte.

Ölüm çok az yer tuttuğu için yüreklerde
mutluluğu gösterdiğinde güven dolu parmağı yolların
şair ve proleter eşitlikle çekebildiği gün içlerine
büyük karanfilini alacakaranlığın…
barış budur işte.

Barış sımsıkı kenetlenmiş elleridir insanların
sıcacık bir ekmektir o, masası üstünde dünyanın.
Barış, bir annenin gülümseyişinden başka bir şey değildir.

Ve toprakta derin izler açan sabanların
tek bir sözcüktür yazdıkları:
Barış
Ve bir tren ilerler geleceğe doğru
kayarak benim dizelerimin rayları üzerinden
buğdayla ve güllerle yüklü bir tren.
Bu tren, barıştır işte.

Kardeşler, barış içinde ancak
Derin derin soluk alır evren.
tüm evren, taşıyarak tüm düşlerini.
Kardeşler, uzatın ellerinizi.
Barış budur işte.

Yannis RITSOS

Çeviren : Ataol BEHRAMOĞLU

Yırtığını yaranın

Koynunda yıldız taşırsın

Ama yine de düşer yıldız

Sen de düşeceksen bir akşam alacası,

Güneş gibi düşmelisin ardında binlerce yıldız…………….